معناى كشف و دلالت . يعنى اينكه گفته شده است : « اتيان مأمور به اقتضاء مىكند اجزاء را » يعنى اتيان مأمور به ، علّت تامّه و تأثيرگذار در اجزاء مىباشد و نه اينكه دلالت دارد و يا كاشف از اجزاء مىباشد . 670 - دليل بر اينكه مراد از « اقتضاء » عليّت و تأثير بوده و نه معناى دلالت و كشف ، چيست ؟ ( و لذا . . . الى الصّيغة ) ج : مىفرمايد : اگر مراد از « اقتضاء » معناى دلالت بود بايد فعل « يقتضى » نسبت داده مىشد به صيغه امر و نه به اتيان . ولى چون مقصود ، معناى عليّت و تأثير بوده ، نسبت به اتيان داده شده است . « 1 » 671 - اشكال وارده بر نظر مصنّف كه فرموده اقتضاء به معناى عليّت و تاثير بوده چيست ؟ ( ان قلت . . . لا يفيده ) ج : مىفرمايد : مستشكل مىگويد : آرى ، قبول داريم كه اقتضاء به معناى عليّت و تاثير بوده « 2 » ولى نسبت به امر خود مأمور به . « 3 » ولى در اينكه اتيان مأمور به با امر خودش در

--> ( 1 ) - اينكه مصنّف مىخواهند بگويند ؛ مراد از اقتضاء ، معناى علّت و تاثير بوده يعنى بعد از انجام فعل و مأمور به على وجهه ، عقل حكم مىكند به اينكه اتيان ، علّت تامّه و مؤثّر در غرض مولى و مجزى بوده و بحث اجزاء داخل در مباحث عقليّه مىباشد . ( 2 ) - يعنى بحث اجزاء در اتيان مأمور به هر امرى نسبت به خودش داخل در مباحث عقلى و از ملازمات عقلى بوده و داخل در مباحث الفاظ نيست . ( 3 ) - مثلا : اتيان مأمور به با امر واقعى اوّلى اختيارى مثل خواندن نماز با وضوء نسبت به همين امر يعنى امر واقعى اوّلى اختيارى كه « أقيموا الصّلاة » بوده و اتيان مأمور به با امر واقعى ثانوى ( اضطرارى ) مثل خواندن نماز با تيمّم نسبت به همين امر يعنى امر واقعى ثانوى ( اضطرارى ) كه « فتيمّموا صعيدا طيّبا » بوده و اتيان مأمور به با امر ظاهرى مثل خواندن نماز با وضوى استصحابى نسبت به همين امر -